Er staat een Umlaut op en ’t is goedkoop. Wadist?
nee?
Sölden! … Haha!
Twee dagen Sölden op het programma, psyched! Bij aankomst meteen richting lift om onze passen af te halen en dan de berg op. Nog geen kwartier later stonden we boven en was Sander zijn liftpas reeds zoek. “Hmm, nieuw record”, was zijn vaststelling. Maar boven is boven, en eens in het funpark is een skipas bijzaak. Op de kaart bleek het park trouwens vrij moeilijk bereikbaar van waar we uiteindelijk uit stapten, maar onder het motto “waar sneeuw is, is een weg”, raakten we er vrij snel.
De eerste indruk was vrij goed. Het Swatch-park is vrij groot, van absolute beginnerslijn tot big ass pro-modules, iedereen was welkom. Dat laatste had zo z’n voor- en nadelen, want het park had af en toe wat last van het op één na grootste gevaar in de Alpen: toeristen. Afzetten en landingen kruisen, het ging er soms over.
Na een paar runs over de medium lijn besloten Joris en Fré de pro-kickers eens te checken. Joris haalde het tweemaal net op de knuckle, waardoor Fré besloot het net ietsjes sneller aan te pakken.
Gevolg: behoorlijke overshoot die leidde tot een zeer kopke plus kapotgerukte en gebarsten goggle. Sjans dat nen beir es!
Dan maar gauw even iets gaan eten in het reeds bewolkte Sölden zodat Fré kon bekomen en Sander aka McGyver z’n goggle kon herstellen met niks anders dan wat afzetlint. De kickers lagen er toch wat te ijzig bij door de wind van de voorbije dagen. Wel goed geshaped though.
Over shapen gesproken: tegen de middag hadden we ook Belgisch saisonnier en Ice Mountain-frequenter Eva De Winter gevonden. Hallowkes Eva! Het enige vrouwelijke teamlid van de shape-ploeg daarginds.
Over Eva gesproken: haar appartement was ook de plaats waar we die avond konden blijven slapen.
Over slapen gesproken: daar is behoorlijk weinig van in huis gekomen die nacht… Eerst verliep het nog allemaal vrij gecontroleerd. Biertjes in de après-ski, alwaar we het volk blijkbaar entertainden met onze nagel-kunsten. (het spel, niet het lichaamsdeel) Na wat vuurwerk, Microsoft-consultancy, fancy tech-goggles en waarschijnlijk nog veel meer besloten we wat eten klaar te maken bij Eva thuis. Niet voor ons vijf, maar voor zeven, want Eva verwachtte nog twee vriendinnen die haar de volgende twee weken zouden vergezellen.
Om een lang verhaal kort te houden:
- Wij zijn best goed in nagelen
- Best gevaarlijk ook
- Joris zijn voet moest niét genaaid worden
- De spaghetti smaakte… maar niet echt.
- De Coral die Joris erbij deed zat daar misschien wel voor iets tussen
- Junglespeed blijft een kansloos spel.
- Eva en vriendinnen besloten nog een stapje te zetten.
- Wij absoluut niet, het moest low-budget blijven.
- Wij waarschijnlijk niet.
- Wij misschien, een uurtje maar.
- Rond 3u toch maar besloten om het niet te doen.
Of toch niet meer.
Nog meer Sölden? Later…
En toen bleven we nog wat in Sölden
Dag twee, dag van de kater, dag van de blauwe hemel. Ideaal om wat te filmen dus. De modules lagen netjes allemaal na elkaar zodat we behoorlijk wat footage uit één parkrun konden halen. De hoofdpijn was er, maar niet genoeg om er geen sublieme dag van te maken.
We waren trouwens niet de enige met een camera. Ook de boys van the Snowboard Realms waren die dag te vinden. TJ Schneider & co waren blijkbaar ook aan het rondtoeren in Oostenrijk. Ongeveer hetzelfde wat wij doen, of beter gezegd: wij doen ongeveer hetzelfde wat zij doen. Want deze jongens zijn er al iets langer mee bezig, was ook duidelijk te merken aan het niveau: one-footers over de traktorband, no-footers op de wall, ’t was toch weer een festijn voor de ogen.
Rond een uur of vier besloten we het voor gezien te houden. Moe maar voldaan gingen we richting Eva’s appartement. Daar aangekomen gingen we terug naar de auto. Want Eva moest nog een uurtje of twee shapen. En we hadden de sleutel vergeten vragen. Bummer. In shifts gingen we checken of Eva al thuis was. Wanneer ze eindelijk de deur opendeed namen we nog gauw even de meest deugddoende douche EVER en vertrokken we richting Stubai, shready homebase.