Vaak wordt ons de vraag gesteld: “Wat doet Gilles eigenlijk bij shready?” En dan volgt er een lange stilte… “Hij gaat mee”, is het beste wat we tot nu toe konden bedenken.

Vergis u niet, er schuilt wel degelijk veel talent in de heer Mattelin. Het is niet voor niets dat hij door zijn vader vaak gevraagd wordt om de familiezaak wat over te nemen. En ook wij moeten bekennen dat we al meermaals genoten hebben van zijn skills betreffende dingetjes regelen…Maar echt iets toonbaars hadden we niet, TOT VANDAAG. Gilles heeft zich de afgelopen vier maanden verdiept in de zotte kunst die videobewerking is, en eerlijk: Het resultaat mag er zijn!

Met de hevige sneeuwval van de voorbije weken lag de tuin van onze shreadymansion ook bedekt met een mooi wit tapijtje. Het perfecte moment dus om zelf aan de slag te gaan. Na twee dagen hard shovelen en shapen begon ons parkje er best aardig uit te zien. Tijd dus om het geheel te onderwerpen aan een grondige eerste test.

Een overzicht van de setup.

Handplants all over the place!

Hard werken op een koude winterdag vraagt om een opkikkertje. Fré geniet hier tussen het shovelen door van een lekker kopje Private!

Mattelin zag dat het goed was, al kunnen we onderaan in het filmpje zien dat dat niet echt klopt...

Misschien was ons idee wat te optimistisch. Na wat overleg en een korte reshape komen we toe bij setup 2 van de dag!

Vriendelijke Oostenrijkers, er zijn er!

Hoe dat er allemaal aan toe ging, zie je in onderstaand filmpje. Blijkbaar heeft de fysica net nog iets meer streepjes voor op de shreadyrangers… But we’re always in for a challenge!

Misschien zijn we er net iets té laat mee om het nog fashionably late te kunnen noemen, maar hier is hij dan uiteindelijk: VRIENDEN, of toch bijna. Het heeft geduld, Gigahertzen en RAM-geheugen gekost. Een HD-film exporteren op een macbook die nog stamt uit de tijd toen er van HD nog geen sprake was… Een uitdaging op zijn minst. Even zag het er goed uit, en konden we er een veilige datum ten berde brengen om onze vrienden gerust te stellen. Helaas, suddenly Computer Said No… Again… Hulp was nodig, en kwam er in de vorm van de zus van Sander, Jasmijn, die haar pro-exemplaar een dag of twee kon missen. Het machien bleek een schot in de roos en kon, na toch wel een paar weken frustratie, een schoon bestandje afleveren. Joepie-juij.

De film zelf is, zoals de meesten al weten, een compilatie van waargebeurde feiten die zich afspeelden tijdens ons seizoen in Mayrhofen vorig jaar, gewikkeld in een fictief kleedje. Wat uniek is, is dat alle beeldmateriaal in feite nooit verzameld werd met de bedoeling om er een langspeelfilm van te maken. Toen Sander vorig jaar toekwam, begon hij gewoon her en der te filmen met zijn mini-cameraatje. Naar eigen zeggen om er later nog eens van te kunnen genieten.
Pas na een tijdje werd het fenomeen “Project X” geboren. De vastgelegde gebeurtenissen werden door als meer meer mensen gelabeld als censuur voor hun persoonlijkheid, en moesten daarom bij voorkeur geheim blijven. Sander kreeg dan ook af en toe een blik van irritatie over zich heen… Na enige gewenning aan de camera echter, begonnen de “acteurs” het best cool te vinden om zoveel momenten op beeld te hebben. Het idee om er iets mee te doen, begon alsmaar meer te borrelen.

We spoelen door naar eind september. Elke shready-ranger had de zomer gebruikt om de overdose aan sneeuw wat te verteren. De ene werken, de andere reizen… Project X zat dus ver in het achterhoofd. Het was maar toen Sander net een film over blad, steen, schaar had afgewerkt, dat de zin kwam in een volgend project. Na een vluchtige kijk doorheen het archief van Project X (met de nodige heimwee en tranen van het lachen), kwamen de ideeën opzetten.

Het uiteindelijke resultaat is in de eerste plaats voor onszelf gemaakt. Om er later al dan niet met de kinderen naar terug te kijken en zien dat het goed was. In essentie dat waar shready al sinds zijn geboorte voor staat: een investering in goeie herinneringen. Er zitten dan ook een paar insiders in, die enkel voor ons en een paar anderen duidelijk zijn. Maar niks out-of-place.
Ten tweede gaat de film ook over de motor die shready, maar ook het algemenere fenomeen “vriendschap”, doet blijven draaien. Zonder al te veel de emotrut uit te hangen, gaat de film op zoek naar wat zo typisch is aan snowboard-crews, zoals dat dan heet, en hun drijfveer. In deze film is het snowboarden eerder de drager of “medium”, dan het onderwerp. Het is dus geen hardcore snowboardfilm, maar een plaatje dat door iedereen kan bekeken en gesnapt worden. Maar dat laten we dan het best aan u, bezoeker/vriend/fan over, om daarover te oordelen.

Enjoy…

De film is ook te downloaden (rechtermuisklik – Opslaan als) of onze Vimeo-pagina (rechtsonder). Voor zij die er graag op een ongure winteravond in een bad met rozeblaadjes en Barbie-badschuim naar willen kijken.

Later die avond stond er hoog bezoek op de agenda. Simon ‘Vonderpit’ Vandepitte zou omstreeks tien u arriveren in het Zillertal en zich eindelijk weer vervoegen bij het gezelschap ten huize shready. Wijzelf, omstreeks tien uur ‘s avonds terug helemaal opgeladen en vol energie, deden Vonderpit het voorstel om nog een sessie te gaan knallen hogerop. Wie Simon kent, weet dat deze jongen niet veel nodig heeft om gemotiveerd te geraken. Zo gezegd, zo geshred.

Ribblejibbles never get boring. Het moet niet altijd risico en adrenaline zijn, wat onze planken te verduren krijgen. Het is altijd leuk om het arsenaal aan jibtricks nog eens een grondige onderhoudsbeurt te geven tijdens een sessie die voor iedereen toegankelijk is!

Het filmpje kregen jullie reeds te zien in de vorige post, dus enkel een kleine report hierzo:

Alles wees erop dat de goden ons goed gezind waren vanavond. Countdown voor de tunnel bij aankomst: "One minute before take off!"

Finders, keepers.

Een kwartiertje later waren we good-to-go. Kenny inspecteert de setup. Approved!

Kenny wou niet uit de hoogte doen, maar verkoos er toch voor om te filmen.

Simon had voor zijn aankomst te vieren nog wat blonde Leffe's mee die we na een paar uur met een voldaan gevoel konden naar binnen gieten. Dan snel inpakken en wegwezen want de nieuwe dag was reeds begonnen!

De ochtendstond heeft een bescheiden snowboarddieet in de mond.

Snel nog wat voorverpakte energie halen en dan zijn wijle weg.

Ons huiswerk voor vandaag!

Fré met zijn supershovel, een handig hebbedingetje dat veel tijd kan uitsparen. Kiek em goan!

Joris met de standaardshovel. Wie het kleine niet beheert...

Het spel begint vorm te krijgen. Mattelin zet de puntjes op de ï.

Er werd die dag vooral gefilmd (kom dat tegen!). Tussendoor toch even de tijd genomen om een foto te nemen. Joris met een backside wallride.

Zoals gewoonlijk, even bezinnen met een frisse Berg König na het harde labeur.

"En wat als we nu eens..." Maar later meer daarover.

Stay tuned and be shready!

Time flies when you put a clock into a rocket…

Na een half jaartje verplichte “sneeuwstop” is het eindelijk weer beurt aan ieders favoriete seizoen (na de zomer en de lente): de winter. Na de overdosis van vorig jaar zijn de meeste shready-rangers wat weggebleven van het witte goud, om zo langzaam maar zeker terug de goesting en de centjes bijeen te sparen. En eenmaal dit voor de bakker was, is de helft van het shready-gezelschap terug naar Mayrhofen afgezakt. Joris en Gilles worden dit keer vergezeld door newcomer Frederick Deroo en oude bekende Simon Vonderpit Vandepitte. Tim en Sander blijven dit jaar helaas in België achter. Ze vonden het te riskant om ons landje voor het tweede jaar op rij een winter mee te laten maken zonder regering, dus hebben ze daar maar eens werk van gemaakt… (you’re welcome). Niet getreurd, de winter is nog niet voorbij, en de shreadybiza kan niet wachten om weldra naar ginder te scheuren.

Maar dus drie dagen na ons meer dan geslaagde VRIENDENFEEST (waarvoor nogmaals dank), is ons olijke duo vertrokken naar Oostenrijk om onze driekleur weer alle eer aan te doen daar in het mooie Zillertal. Dit zijn de eerste beeldjes afkomstig van onze tweede thuis…

Het uitzicht vanuit ons vertrouwde huisje. Ondertussen mag je de bovenste helft van de foto iets witter inbeelden!

Dit briefje zat een half jaar verscholen achter het schilderij in de living. De sloeber!

Gilles had weinig moeite om zijn draai terug te vinden en voelde zich snel weer thuis...

... Maar toonde zich later wel een patser op deze mooie boulder.

Er is veel veranderd sinds we Mayrhofen eind april verlieten. Zo werd tijdens de zomer deze mooie bowl gebouwd.

First day at the office...

... at the Hintertux!

Nog meer skate-goodies: nice miniramp in het Zillertal. Alhier Fré met een stylische rock to fakie.